III Ruta Xinzo & ARegua (Portugal)

 

III RUTA DO CORGO, A REGUA 2024 BTTNOCELO

 

Sábado, 8.06.2024

 

Chegou o gran día! Unha das rutas oficiales do clube xa estaba aquí, a mais larga, a mais bonita, a mais esperada por todos… A Ruta do Corgo que, como xa sabedes transcurre pola vía do tren con destino A Regua… Salida dende Xinzo, con parada en Verín e continuación ata o país veciño donde se topan os avituallamentos mais importantes…

Xa facía un ano dende a anterior edición e o número de participantes chegou desta vez os 20. E que todo son boas palabras para definila e cada vez mais xente quere vivir a experiencia… Aunque a dificultade non é moita compre algo de forma física para facela en condicións, xa que son 160km dende Xinzo e 120 dende Verin con 1000mts e 600 mts de desnivel respectivamente…

Pois as 7.00 da mañan en punto saída dende o bar Mundial de Xinzo cas mochilas ben cargadas de provisións e de ánimos. O calor da semana anterior deu paso a un fin de semana de amenaza de tormenta e o venres pola noite xa lle deu duro. Non había que facerlle, xa estaba todo organizado e a Ruta estaba en marcha. Pintaba bastante mal, as nubes ameazantes deixaban caer unha orballeira que nos acompañou na saída pero sen mais… case se agradecía o fresco, temperatura sobre os 18 grados, perfecta para o btt…

Decir tamén que un dos nosos socios mais Pro, decidiu a última hora probar con esto do “Gravel” que tan de moda está e apareceu ca bici de paseo da súa nai, moi gravel non parecía pero para transportar os víveres era perfecta porque dispuña de cesta e de portabultos, en fin, a ver como chega o final…

Primeira subida ata Baldriz para logo baixar ata Verín, a metade do acumulado xa quedou atrás. En Verín incorporáronse ó grupo os que faltaban e dirección fronteira pola Ecovía onde quitamos as primeiras fotos todos xuntos… Xa no país veciño, empezaron a entrar as présas por chegar ó primeiro avituallamento “natural” a base de cereixas da Freguesía de Chaves (localizadas xa de anos anteriores). Pero había suficiente para todos, fresquiñas polo rocío estaban boísimas. E así continuamos ata atravesar por Chaves ó longo do río para coller a entrada da Ruta do Corgo que xa non deixariamos ata chegar a Cais da Regua… Outra paradiña na “frutería” para repoñer forzas e sen prisa pero sin pausa fomos indo, o ceo seguía ameazante pero a temperatura era perfecta e non chovía, de momento… Pouco a pouco pasamos Vidago e encaramos a subida o Apeadeiro de Loivos, ainda que cun desnivel máximo dun 5 por cento vai bordeando o monte e fomos entrando en calor xa que o ritmo que levabamos era bastante rápido. Chegados a este punto non quedaba mais que disfrutar das vistas, tomar uns geles e continuar ata Pedras Salgadas, había que almorzar! Chegamos nun plis plás ó noso bar de referencia e alí abrimos as mochilas e puxémonos a almorzar coma a xente, nas rutas largas non pode faltar a comida nin a bebida. Chourizo, salchichón, xamón e pan e por suposto, cervexa e panachés, eso sí, con tranquilidad, chegaba o tempo. A todo esto o amigo Samuel ca sua Moma de paseo xa empezaba a dar que falar, traía un ritmo endiablado e xa estábamos todos mais que sorprendidos do rendimento da gravel improvisada…

O ceo seguía ameazante pero nós ó noso, puxemos ritmo a seguinte parada; Vilapouca de Aguiar, no seguinte avituallamento, había que hidratarse claro. Alguns decidiron neste momento quedarse atrás para, facer festa por sua conta, e o grupo dividiuse. Non pasa nada, en Vilapouca xa nos xuntamos… Os primeiros  chegaron xustiños o bar antes de caer o gran chaparrón que pillou os demais atrás. Cando chegaron viñan coma pingos, anque eles insistían en que viñan sudando… pois vale. Aquí xa tuvemos que relaxarnos porque estaban caíndo chuzos de punta! A temperatura tamén baixou de repente e case que facía frío, empezaban a rondar ideas de abandono… Nun alarde de valentía decidimos continuar, estábamos estreando chubasqueiros novos que eran Full Waterproff, que nos podía pasar?? Un par de kms mais adiante non houbo mais remedio que parar no seguinte bar, agora sí que chovía, algún incluso tuvo que nadar para cruzar polo paso de peóns!

Cando parecía que quería escampar, arrancamos, facía frío e estábamos mollados asique os seguintes kms fomos en pelotón para cortarnos o aire e non pasar tanto frío. Pouco a pouco deixou de chover e chegamos a Vilareal, xa non quedaba nada, empezábamos a baixar e a temperatura empezaba a subir, xa collemos temperatura outra vez, perfecto! Ultimo avituallamento e os últimos kms para chegar a meta, hidratación, fotos e lume. Nos últimos kms picaba cara abaixo e a xente entroulles a présa outra vez, supoño que non querían coller frío e foi case unha contrareloj, lume e mais lume para desentumecer os músculos, case non deu tempo de disfrutar das espectaculares vistas dos viñedos e das pontes impresionantes que por alí hai… O fondo xa se vía a liña de meta e eso da moito ánimo. Entramos en Cais da Regua, cansados, contentos e secos! Anque parecía difícil, incrible ruta un ano mais! Xa solo quedaba foto de familia na ponte e asearnos no río ó estilo indio para ir a cear. Algun inda se deu un bo chapuzón, traía moita gana de mollarse… Mención especial para Samu que terminou a ruta na “gravel” improvisada sen ningún percance e dando lume do bo, en fin, a bici non o é todo, fan falta mais cousas…

Cena no Restaurante Moleiro a base de churrasco e bacallau e xa non quedaba máis que charlar e contar as anécdotas do día, un día para rir, un día para disfrutar, un día para volver a repetir, para eso estamos aquí non??

As 11.00 da noite xa tiñamos o transporte esperando, solo quedaba desmontar as bicis e intentar mételas no bus da mellor maneira posible. Dar as gracias a Carlos de Autocares Calahorra polo servicio prestado e, sobre todo pola paciencia a hora de transportarnos a nos e as bicis. Na viaxe de volta as forzas xa flaqueaban pero gracias o amigo Nando, non nos quedamos durmidos, había que acompañar o conductor e facerlle o camiño mais ameno. Os Nocelos sempre pensando nos demais…

Ata aquí amigos, remata outra ruta das que nos gustan, das que fan afición, das que unen mais ainda se cabe a un grupo de loucos pola bici que un día fomos tropezando uns con outros ata formar esta gran familia… Larga vida BttNocelo!!!

Vémonos no monte…

4 Picos Pontevedra 2024

 

Fin de Semana 10/11 de Maio de 2024

PONTEVEDRA 4 PICOS BIKE 2024

Se sodes amantes do Btt xa saberedes que este fin de semana se celebrou unha ruta das xa míticas no noso país, nada mais e nada menos que a Pontevedra 4 Picos Bike e, como non podía ser menos, os Nocelos acudimos en masa o evento. O bo sabor de boca de edicións anteriores fixeron que desta vez fósemos 17 compoñentes do clube a participar nas distintas categorías. O normal, dada a nosa forma física, sería participar na categoría reina, a 4 Picos pero como eramos moitos queríamos ter representación nas outras categorías tamén asique decidimos que os nosos socios mais pro fosen a 4 Picos e os demais a 2 Picos e incluso tiñamos un na categoría de E-bike que se nos colou a última hora… Asique Samuel, Champi, Jose e Ramón foron os elexidos para representarnos na etapa reina (130kms) e os demais participamos na media distancia (67kms).

Como nos gusta o turismo e para non madrugar moito o día da ruta tivemos que ir o día antes para Pontevedra, alugamos un albergue enteiro para nós no mesmiño centro da cidade e cun nivel de hotel de 3 ou 4 estrelas! Trátase do Albergue Acolá Hostel situado na calle Arzobispo Malvar 15 moi ben situado si queres callejear polo casco vello de Pontevedra. E eso foi o que fixemos, a media tarde cargamos 2 furgons coas bicis cortesía dos amigos Beni e Joao e alá fomos. Chegamos a Pontevedra a tarde-noite do venres e despois de recoller os dorsais e  acomodarnos no albergue salimos a coñecela cidade, cenar e dar un paseo polo casco antiguo. Ambiente espectacular e unha noite con temperatura agradable fixo que a cousa se alargara un pouco, xa sabedes que cando se está agusto o tempo pasa sin darte conta… incluso encontramos un local onde había un concerto que foi onde nos deixamos levar pola música e démolo todo ata que algún mirou o reloxio e nos avisou que se estaba facendo tarde… en fin, había que ira cama, o dia seguinte ía ser duro… Chegados o albergue tardou ainda en collernos o sono, supoño que polos nervios de participar nun evento tan importante, algún incluso decidiu facer de imaginaria, recordando os tempos da mili!

As 7.00 da maña empezaron a tocar os primeiros despertadores, buff que sono! Había que almorzar, vestirse, lavarse,dar crema de sol, evacuar e recoller todo intentando non deixar nada, a saída era as 9.00 e non había tempo que perder… Os da larga distancia tiñan a saída as 8.30 e decidiron vir directamente dende as suas casas porque nas camas alleas non se descansa coma na de un…

Pero alí estábamos as 8.30 na liña de saída para darlle ánimos os primeiros participantes e para ir collendo sitio para sair nos despois. Nada menos que 1200 participantes se esperaban nesta edición, o ambiente era brutal coma de costumbre e un despliegue de medios acorde co nivel, a cidade estaba prácticamente cortada para nós, impresionante!

Salida puntual as 9.00 da maña, un día espectacular de sol que nos acompañaría todo o día. Algo de callejeo por  Pontevedra e enseguida deixamos o asfalto para adentrarnos nos montes de eucaliptos para encarar o primeiro pico Xaxán que está por enriba dos 600mts de altitude e tendo en conta que saímos do nivel do mar, quedaba moito que subir… Nos primeiros kms xa nos fomos desfacendo dos manguitos, xa non facía falta, xa entramos en calor. Todo moi ben sinalizado con cintas e flechas, non había maneira de perderse, bueno si que había porque algún así o fixo pero bueno,  sin maiores consecuencias…

No  km 17 na metade da subida xa nos esperaba o primeiro avituallamento, amenizado cun música de Dj disfrazado de león e un espectacular surtido de frutas, pastelitos, auga, zumos, frutos secos, isotónicos… había para todos os gustos e incluso un coche taller para facer pequenas reparacións. Repoñer forzas e encarar o ultimo tramo ata as antenas, cada un o seu ritmo fomos acercándonos e alí paramos para xuntarnos todos e disfrutar das espectaculares vistas da ría, o mellor pico en canto a vistas, sen dúbida… Bueno, quedaba a baixada que nos poría os sorrisos na cara, sendeiros e mais sendeiros entre eucaliptos onde cada un se deixaba levar según o valor que tiveras, aínda así as baixadas eran aptas para todo tipo de públicos sen moitos perigos, outro dez para a organización…

Chegados abaixo xa estaba media ruta feita, quedaba a ultima subida o monte Fracha que non está tan alto coma o anterior pero había que chega atar ali… o calor xa empezaba a apretar e cando tocaba pista aberta cara arriba xa pesaba, pero paso a paso e con paradas intermedias fomos dar co segundo avituallamento onde nos cruzamos cos compis que iban facendo a ruta larga. Retomamos forzas con algo de todo e continuamos cara arriba. Como íbamos ben de tempo inda tivemos que axudarlle alí a un albañil a facer un pouco de masa, xa sabedes que os nocelos somos moi serviciales e alí onde vamos gústanos botar unha man ó que sexa… Pouco a pouco fomos levando como se podía, o sol apretaba con forza e as sombras eran escasas pero disfrutando da paisaxe e da compañía que nos íbamos atopando polo camiño, xa sabíamos a que viñamos asique resignación e para adiante que xa faltaba menos…

Chegados arriba, xa solo quedaba baixar, ou eso parecía. Chegamos o tercero avituallamento e xa case de festa porque xa non quedaba nada! Solamente a baixado mais espectacular da ruta o Bike Park Coliseo 4 Picos, un circuito permanente onde podes practicar o DH dependendo do valor que teñas… Sin incidencias chegamos a un polígono e xa parecía que se acaba a festa pero ainda quedaban os últimos 10 kms de sendeiros cuns repeitos que aquelas horas do día xa se facían interminables… Logo xa solo nos quedaba un sendeiro o lado do río para disfrutar e entrar na cidade con cara de satisfacción cando o DJ nos anunciou a entrada do pabillón. Chegamos! Fotos, medallas e a comer que xa había fame, un buffet con frutas, bebidas, pizza, pasta e incluso café, que mais se podía pedir?? E logo unha duchiña en auga quente xa foi a repera. Despois de tantos corredores e encontrarte auga quente non é fácil asique outro dez mais para organización.

Xa recuperados solo nos quedaba ir esperar os compañeiros da ruta larga, o primeiro en chegar Samuel despois de 8 horas de puro lume, noraboa! E os tres restantes unha hora mais tarde pasaban pola meta, menudos valentes todos! Noraboa a todos eles.

Antes de marchar os amigos de Pontevedra nos tiñan reservado un trofeo ó segundo equipo mais numeroso. Foto de familia, últimas compras nas tendas do pabillón e fin de semana de pedaleo finiquitada.

Dar a noraboa un ano mais a organización por todo o traballo que supón facer unha ruta destas características e onde non houbo ningún detalle que necesitase de mellora. Xa son moitos anos organizando e iso nótase. Todo o mundo cansado pero contento. Un evento que ningún biker pode deixar de visitar polo menos unha vez na vida… GRANDES!!

 

Vémonos no monte!

.